Gedichten

Als ik het echt kon

Als ik het echt kon
Had ik al opgegeven
Maar ik heb te veel
Om voor te leven

Dat maakt mijn pijn
Niet minder zwaar
De dagen en nachten
Niet minder lang

Het zorgt ook niet
Dat ik het kan dragen
Of dat ik op kan
Tegen het bang

Maar wel dat ik leef
En kan blijven beleven
Door wat ik wel heb
Aan hen te geven

Het duister

Ik weet van het duister Hoe je verlangt naar geluk Simpelweg, wat beter En niet langer stuk

Het leven voelt leeg Je gedachten spreken De hoop vervliegt Je staat op breken

Dichtbij opgeven Gaven woorden mij kracht Ik begon te winnen Onverwacht

Ik zoek naar stilte In mijn verlangen naar rust Omdat ik niet meer kan Ik voel mij uitgeblust

Door de jaren van het leven Ben ik al lang niet meer compleet Het is hoe het soms loopt En dan van binnen aan mij vreet

Mijn hoofd doet pijn Alle woorden vallen Er valt niet te dichten Zonder te verknallen