Gedichten

Bij elke stap die ik zet

Bij elke stap die ik zet
Voel ik steeds wat meer
En tegelijkertijd minder
Dan de vorige keer

Wat meer van de pijn
En minder dat ik leef
Omdat ik steeds weer
Steeds teveel geef

Maar wat ik ook doe
Probeer of juist laat
Ik weet nooit zeker
Hoe het echt gaat

Zo leef ik onzeker
Dwars door mijn zeer
En hoop ik elke dag
Op die laatste keer

Het duister

Ik weet van het duister Hoe je verlangt naar geluk Simpelweg, wat beter En niet langer stuk

Het leven voelt leeg Je gedachten spreken De hoop vervliegt Je staat op breken

Dichtbij opgeven Gaven woorden mij kracht Ik begon te winnen Onverwacht

Ik zoek naar stilte In mijn verlangen naar rust Omdat ik niet meer kan Ik voel mij uitgeblust

Door de jaren van het leven Ben ik al lang niet meer compleet Het is hoe het soms loopt En dan van binnen aan mij vreet

Mijn hoofd doet pijn Alle woorden vallen Er valt niet te dichten Zonder te verknallen