Gedichten

Breek mij maar

Breek mij maar
Breek mij, stomme pijn
Ik zal elke keer vechten
Om weer mezelf te zijn

En al snap ik je niet
Wat je met mij doet
Waar ik tegen vecht
En hoe dat dan moet

Ik voel de pijn
En dat is wat ik weet
En hoe je altijd
Aan mij leven vreet

En zeker vandaag
Haat ik al mijn zeer
Mijn moe en verdriet
Ik wil het niet meer

Het duister

Ik weet van het duister Hoe je verlangt naar geluk Simpelweg, wat beter En niet langer stuk

Het leven voelt leeg Je gedachten spreken De hoop vervliegt Je staat op breken

Dichtbij opgeven Gaven woorden mij kracht Ik begon te winnen Onverwacht

Ik zoek naar stilte In mijn verlangen naar rust Omdat ik niet meer kan Ik voel mij uitgeblust

Door de jaren van het leven Ben ik al lang niet meer compleet Het is hoe het soms loopt En dan van binnen aan mij vreet

Mijn hoofd doet pijn Alle woorden vallen Er valt niet te dichten Zonder te verknallen