Ik vocht mezelf naar beter
Voelde schaamte en verdriet
De gedachten dat ik faalde
Zelfs al deed ik dat vaak niet

Ik ben inmiddels
Om autisme gaan geven
Het is nu eenmaal
Een deel van mijn leven

Soms is juist het loslaten
Waaraan je blijft vastklampen
Onophoudend en verstikkend
Tot zelfs tranen verdampen

Achter de wolken
Daar schijnt de zon
Soms droom ik
Dat ik er kijken kon

Nu ik van mijn autisme weet
Begrijp ik ook mijn altijd pijn
Dat het voelen bij mij anders gaat
Dit blijft en voor altijd zo zal zijn

Hoe het leven veranderd
Maar alles onveranderd lijkt
Hoe je zonder het te voelen
Van binnen toch bezwijkt

Ik denk aan je
Vraag je hoe het gaat
Het antwoord, dat weet ik al
Omdat goed even niet bestaat

Laat mij je vinden
Tussen al jouw kwijt
Als je verdwaald bent
In de chaos van tijd

Hoe moet je door
Als je leven stil staat
Alles in je lijf schreeuwt
Je van binnen dood gaat