Die arme grijze vos

In een klein houten huisje
Aan de rand van het bos
Daar woonde al jaren
Een grijze oude vos

Een vos vol met streken
En al was hij misschien grijs
In al die jaren vossentreken
Was de vos best wijs

Hij fopte en kon liegen
Was ontzettend gemeen
En als hij honger had
Wist een ieder dat meteen

Tot op een zekere dag
Alle dieren uit het bos
Hem in de maling namen
Die arme grijze vos

Het duister

Ik weet van het duister Hoe je verlangt naar geluk Simpelweg, wat beter En niet langer stuk

Het leven voelt leeg Je gedachten spreken De hoop vervliegt Je staat op breken

Dichtbij opgeven Gaven woorden mij kracht Ik begon te winnen Onverwacht

Ik zoek naar stilte In mijn verlangen naar rust Omdat ik niet meer kan Ik voel mij uitgeblust

Door de jaren van het leven Ben ik al lang niet meer compleet Het is hoe het soms loopt En dan van binnen aan mij vreet

Mijn hoofd doet pijn Alle woorden vallen Er valt niet te dichten Zonder te verknallen