Gedichten

Het leven kan lachen

Het leven kan lachen
Maar lang niet altijd
Soms is er wat ruimte
Voor verdriet en spijt

Zodat je weer weet
Waar je dan staat
En waar het leven
Soms ook over gaat

Dan mag je boos
Missen en verdriet
Heel even voelen
Vergeet dat niet

Zodat het leven
Daarna weer lachen mag
Omdat het tijd is
Voor die nieuwe dag

Het duister

Ik weet van het duister Hoe je verlangt naar geluk Simpelweg, wat beter En niet langer stuk

Het leven voelt leeg Je gedachten spreken De hoop vervliegt Je staat op breken

Dichtbij opgeven Gaven woorden mij kracht Ik begon te winnen Onverwacht

Ik zoek naar stilte In mijn verlangen naar rust Omdat ik niet meer kan Ik voel mij uitgeblust

Door de jaren van het leven Ben ik al lang niet meer compleet Het is hoe het soms loopt En dan van binnen aan mij vreet

Mijn hoofd doet pijn Alle woorden vallen Er valt niet te dichten Zonder te verknallen