Gedichten

Het moet lukken

Het moet lukken
Maar het lukte niet
Ik mis wat heel was
Verdrink in verdriet

Ik weet gewoon niet
Hoe ik verder moet
Nu mijn lijf weigert
En altijd pijn doet

Ik struikel en duikel
Mijn leventje voorbij
Ik zie de verloren tijd
Ontnomen, geloof mij

En dat het moet lukken
Dat maakte mij kapot
Het brak mij in stukken
Deed mijn deuren op slot

Het duister

Ik weet van het duister Hoe je verlangt naar geluk Simpelweg, wat beter En niet langer stuk

Het leven voelt leeg Je gedachten spreken De hoop vervliegt Je staat op breken

Dichtbij opgeven Gaven woorden mij kracht Ik begon te winnen Onverwacht

Ik zoek naar stilte In mijn verlangen naar rust Omdat ik niet meer kan Ik voel mij uitgeblust

Door de jaren van het leven Ben ik al lang niet meer compleet Het is hoe het soms loopt En dan van binnen aan mij vreet

Mijn hoofd doet pijn Alle woorden vallen Er valt niet te dichten Zonder te verknallen