Gedichten

Het regent dat het giet

De plassen op de straten
Het regent dat het giet
Ik wil in de plassen stampen
Maar eigenlijk ook weer niet

Met mijn blote voeten
Door het koude water
Mijn laarzen vullen
Tot ver over de rand

Gewoon onbezonnen
Doen wat ik zo haat
Zo door de regen lopen
Tot het niet meer gaat

Zo simpel kan het zijn
Om plezier te beleven
Iedereen zou zichzelf
Wat regen moeten geven

Het duister

Ik weet van het duister Hoe je verlangt naar geluk Simpelweg, wat beter En niet langer stuk

Het leven voelt leeg Je gedachten spreken De hoop vervliegt Je staat op breken

Dichtbij opgeven Gaven woorden mij kracht Ik begon te winnen Onverwacht

Ik zoek naar stilte In mijn verlangen naar rust Omdat ik niet meer kan Ik voel mij uitgeblust

Door de jaren van het leven Ben ik al lang niet meer compleet Het is hoe het soms loopt En dan van binnen aan mij vreet

Mijn hoofd doet pijn Alle woorden vallen Er valt niet te dichten Zonder te verknallen