Ik kan het alleen

Ik kan het alleen
Dacht ik al de tijd
Maar toch verloor ik
In mijn strijd

Hoe ik ook vocht
Sterk probeerde te zijn
Ik kon simpelweg niet op
Tegen mijn pijn

Met tranen in me ogen
Paniek en vol kwaad
Voel ik steeds weer
Hoe pijn mij verslaat

Nu geef ik het woorden
En zelfs die doen pijn
Het valt echt niet mee
Om chronisch ziek te zijn

Het duister

Ik weet van het duister Hoe je verlangt naar geluk Simpelweg, wat beter En niet langer stuk

Het leven voelt leeg Je gedachten spreken De hoop vervliegt Je staat op breken

Dichtbij opgeven Gaven woorden mij kracht Ik begon te winnen Onverwacht

Ik zoek naar stilte In mijn verlangen naar rust Omdat ik niet meer kan Ik voel mij uitgeblust

Door de jaren van het leven Ben ik al lang niet meer compleet Het is hoe het soms loopt En dan van binnen aan mij vreet

Mijn hoofd doet pijn Alle woorden vallen Er valt niet te dichten Zonder te verknallen