Het is een gek idee, maar soms voel ik mij een soort toeschouwer in mijn eigen hoofd. Ik luister naar verhalen, kijk naar foto’s of beleef een moment, en meteen begint het te malen. De woorden vormen zinnen, beelden krijgen betekenis en ineens lijkt het alsof alles tegelijk gebeurt. Dan pak ik pen en papier, want als ik het niet opschrijf, raak ik het kwijt. Mijn gedachten zijn net puzzelstukjes die pas op z’n plek vallen als ik ze vastleg. Het geeft rust, al is het soms kort. Ik wil niet vergeten wat er allemaal speelt in mijn hoofd, want het is vaak veel meer dan ik aan kan om te onthouden.
Voor anderen is dit misschien lastig te volgen. Soms snap ik mezelf ook niet, zo druk als het in mijn hoofd kan zijn. Sinds kort weet ik dat dit een naam heeft: autisme. Die diagnose voelt als een heldere lens waardoor ik eindelijk kan zien wat er altijd al was. Ik mag mezelf nu ook gewoon anders voelen dan veel mensen om mij heen. Vluchten uit mijn hoofd is iets wat ik vaak wil, zeker als het te vol wordt of als gevoelens ontbreken. Toch is dit wie ik ben; ik ben niet veranderd door de diagnose. Het heeft alleen wat puzzelstukjes op hun plek gelegd.
Gedachten die blijven cirkelen
Mijn gedachten lijken nooit stil te staan. Zelfs als ik even niets doe, gaat het in mijn hoofd gewoon door. Het is alsof er altijd meerdere stemmen tegelijk tegen mij praten. Ze nemen alles onder de loep: wat ik heb meegemaakt, wat ik nog moet doen en wat ik misschien verkeerd heb gedaan. Soms vind ik het lastig om die stroom te stoppen, want er is altijd wel iets dat mijn aandacht trekt. Die continue beweging zorgt ervoor dat ik altijd alert ben, maar het kan ook heel vermoeiend zijn.
Ik merk vaak dat mijn hoofd sneller werkt dan ik bij kan houden. Terwijl ik nog bezig ben met één gedachte, staat de volgende alweer klaar om binnen te komen. Daardoor raak ik soms de draad kwijt en weet ik niet meer waar ik gebleven was. Het gevolg is dat ik me snel overweldigd voel en moeite heb om mijn gedachten te ordenen. Schrijven helpt mij een beetje om die chaos te structureren en grip te krijgen op alles wat er gebeurt.
Wat mij het meest opvalt, is hoe moeilijk het is om uit deze denkpatronen te stappen. Zelfs als ik met iemand praat of ergens mee bezig ben, dringen die gedachten zich op de achtergrond nog steeds op. Het lijkt alsof mijn hoofd nooit echt pauze neemt. Hierdoor ervaar ik regelmatig momenten van overprikkeling en voel ik mij soms machteloos tegenover mijn eigen denken.
Gevoelens die anders werken
Naast die voortdurende gedachtenstroom merk ik dat mijn gevoel ook vaak anders werkt dan bij anderen. Waar sommige mensen makkelijk kunnen benoemen wat ze voelen, moet ik vaak lang zoeken naar woorden die passen bij mijn gevoel of emotie. Soms voel ik juist helemaal niets, terwijl er van alles speelt in mijn omgeving. Andere keren komt het later pas. Dat gevoelloze kan verwarrend zijn, omdat ik wel weet dat er iets speelt, maar niet goed begrijp wat het precies is. Omdat ik het op een heel eigen manier beleef, voel en verwerk.
Het komt voor dat gevoelens zo heftig zijn dat ze overnemen en mijn gedachten helemaal naar de achtergrond verdwijnen. Op andere momenten lijkt het alsof emoties mij gewoon niet bereiken; ze blijven hangen ergens tussen hoofd en hart. Dit maakt het lastig om uit te leggen aan anderen hoe ik mij voel of waarom bepaalde situaties mij zo raken. Vaak voel ik mij hierdoor een buitenstaander, ook al sta ik midden tussen mensen.
Wat hierbij meespeelt, is dat mijn reacties soms niet aansluiten bij wat anderen verwachten. Het kan lijken alsof ik koud of afstandelijk ben, terwijl er van binnen juist veel gebeurt dat niet zichtbaar is. Dit verschil tussen binnen- en buitenwereld maakt communicatie over gevoelens vaak lastig. En het klinkt best vreemd, nu ik het goed kan benoemen. Je zou denken, met een beetje oefenen leer je dat toch gewoon. Als het zo eenvoudig had mogen zijn, had ik dit al een heel tijd geleden opgepakt natuurlijk.
Creativiteit als uitlaatklep
Door de wirwar aan gedachten en gevoelens heb ik ontdekt dat creativiteit voor mij een belangrijke uitlaatklep is geworden. Op momenten dat alles te veel wordt in mijn hoofd, zoek ik manieren om al die indrukken vorm te geven. In mijn geval ga ik vaak schrijven.
Creatief bezig zijn geeft ruimte aan alles wat in mij leeft zonder dat het direct hoeft te kloppen of logisch moet zijn. Het proces van creëren zorgt ervoor dat ik afstand kan nemen van de chaos in mijn hoofd en nieuwe inzichten krijg in wie ik ben en hoe dingen voor mij werken. Het helpt mij om verbinding te maken met mezelf en mijn eigen ervaringen beter te begrijpen.
Wat bijzonder is aan deze manier van omgaan met mijn binnenwereld, is dat creativiteit geen grenzen kent. Waar woorden soms tekortschieten of gevoelens vaag blijven, kan ik via creativiteit toch uitdrukken wat erin mij leeft. Het werkt bevrijdend en geeft me de kans om trots te zijn op wat er wél mogelijk is ondanks alles wat moeilijk blijft.
De impact van de diagnose autisme.
Met de diagnose autisme kan ik anders naar mezelf en mijn gedachten kijken. En een weg vinden die voor mij het beste werkt. Want waar ik eerder probeerde vooral te begrijpen waarom dingen voor mij anders liepen dan bij anderen. Weet ik nu dat er een reden is waarom mijn hoofd zo werkt: het hoort bij mij en bij hoe mijn brein in elkaar zit. Deze wetenschap brengt een bepaalde rust, ook al roept het nieuwe vragen op over hoe het verder zal gaan.
Met de diagnose hoop ik dat puzzelstukjes eindelijk op hun plek vallen. Ik hoef niet meer te twijfelen aan mezelf of voortdurend te zoeken naar verklaringen voor mijn gedrag en gevoel. Dit zorgt ervoor dat schuldgevoelens verdwijnen en plaatsmaken voor acceptatie. Ik mag zijn wie ik ben en hoef niet langer te voldoen aan verwachtingen die niet bij mij passen.
Toch merk ik ook dat het wennen is aan deze nieuwe kennis over mezelf. Het vraagt tijd om alle informatie te laten bezinken en te leren omgaan met wat autisme voor mij betekent in het dagelijks leven. Er ligt nog een weg open waarin ik stapje voor stapje leer hoe ik hier het beste mee om kan gaan.
De kracht van zelfinzicht
Het leren kennen van mijn eigen gedachten heeft mij laten zien hoe belangrijk zelfinzicht is. Door stil te staan bij wat er in mij omgaat, ben ik milder geworden voor mezelf. Ik begrijp inmiddels beter waarom bepaalde situaties moeilijk zijn of waarom rust vinden in mijn hoofd soms onmogelijk lijkt.
Zelfinzicht betekent voor mij niet alleen nadenken over wie ik ben, maar vooral accepteren dat sommige dingen gewoon zo zijn zoals ze zijn. In plaats van voortdurend te vechten tegen mijn eigen brein probeer ik nu meer begrip op te brengen voor mijn manier van denken en voelen. Dat zorgt ervoor dat de druk afneemt en er ruimte ontstaat voor groei.
Het pad naar zelfinzicht is geen rechte lijn, maar eerder een kronkelig pad met vallen en opstaan. Toch merk ik dat elke stap die ik zet richting meer begrip voor mezelf bijdraagt aan een fijner leven en meer balans in wie ik ben.
Gedachten begrijpen, het blijft voor mij een uitdaging die zijn weg moet vinden.
Gedachten begrijpen blijft voor mij een uitdaging; soms lijkt het alsof ze nooit ophouden en voel ik me overweldigd door alles wat er speelt in mijn hoofd. De diagnose autisme heeft veel duidelijk gemaakt over waarom dingen gaan zoals ze gaan, zonder dat het iets verandert aan wie ik ben als persoon.
Door stil te staan bij mijn gevoelens en creativiteit in te zetten als uitlaatklep heb ik manieren gevonden om beter met mezelf om te gaan.
Zelfinzicht helpt me milder naar mezelf te kijken en geeft me ruimte om verder te groeien zonder steeds aan mezelf te hoeven twijfelen. Wat blijft is de zoektocht naar rust in mijn hoofd – maar nu met meer begrip voor wie ik ben en hoe mijn gedachten werken.
