Gedichten

Mijn leven is zo anders

Mijn leven is zo anders
Dan hoe het hoort te zijn
Ooit voelde ik mij groot
Maar nu veel te klein

Mijn leven is zo anders
Ik snap het niet zo goed
Dat mijn lijf kapot is
En niet alles meer doet

Mijn leven is zo anders
Ik ben het niet gewend
Het voelt zo vervreemd
Dat is minstens ongekend

Mijn leven is zo anders
Ik geloof het zelf niet meer
Omdat ik steeds verdrink
In mijn altijd maar zeer

Het duister

Ik weet van het duister Hoe je verlangt naar geluk Simpelweg, wat beter En niet langer stuk

Het leven voelt leeg Je gedachten spreken De hoop vervliegt Je staat op breken

Dichtbij opgeven Gaven woorden mij kracht Ik begon te winnen Onverwacht

Ik zoek naar stilte In mijn verlangen naar rust Omdat ik niet meer kan Ik voel mij uitgeblust

Door de jaren van het leven Ben ik al lang niet meer compleet Het is hoe het soms loopt En dan van binnen aan mij vreet

Mijn hoofd doet pijn Alle woorden vallen Er valt niet te dichten Zonder te verknallen