Schrijfwerk uit de categorie "Columns"

Twee jaar eerder stemmen

Geschreven gedichten | stemmen

Twee jaar eerder mogen stemmen. Vanaf je zestiende jaar! Omdat we jongeren vanaf deze leeftijd willen betrekken bij de politiek. Ze zijn immers volwassen genoeg. Maar pas een pilsje als je de achttien hebt bereikt. Ik ben geen tegenstander, noch een voorstander. Misschien geeft het onze politiek meer kleur.  Vanuit dat perspectief bekeken lijkt het mij een goed plan om jongeren te betrekken. Anderzijds ben ik van mening dat jongeren zich nog niet hoeven te bemoeien met politiek. Er zijn op deze leeftijd al genoeg veranderingen. Laat ze daar de tijd voor nemen. Maar goed, wat ze zullen stemmen maakt mij dan toch wel nieuwsgierig. Kiezen ze voor verduurzaming, onze normen en waarden, cultuur of zijn ze rechts georiënteerd. Allemaal mogelijkheden … zullen ze er klaar voor zijn?

Waarom je vanaf zestien jaar prima in staat bent te kunnen kiezen. Er zijn genoeg redenen voor. Maar misschien moet het wel anders bekeken worden. Wat moet een gemiddelde puber anno 2019 kunnen. Hoort hier stemrecht bij?

Mijn gedachten zitten een beetje in tweestrijd. Waarom? Omdat ik terug denk aan mijn jeugd en eerste keer stemmen. Ik had mij dat jaar goed ingelezen in de verschillende partijen. Het uitbrengen van mijn stem achtte ik als belangrijk. En dat was het ook. Maar had ik het ook gekund op mijn zestiende jaar? Ik ben van mening dat dit niet het geval is. Natuurlijk snap je de politiek prima op die leeftijd. En ben je slim genoeg om te kunnen kiezen. Want onderschat geen puber. Maar als ik vanuit mijzelf spreek had ik daar op die leeftijd weinig tot geen interesse in. De politiek deed mij weinig. Bij het vervroegen van stemrecht komt dus ook een deel educatie en voorlichting kijken. Een nieuwe en onbekende verantwoordelijkheid voor op scholen. Om kinderen jonger dan zestien jaar voor te bereiken op wat hen te wachten staat “stemrecht”.

Nee, vanuit het perspectief bekeken lijkt het mij niet verstandig. Ondanks dat ik veel jongeren prima in staat acht te kunnen en gaan stemmen. Het de politiek wellicht meer kleur kan geven en er nieuwe wegen naar Rome zullen ontstaan.

De eerste passen die je zet, zet je altijd vooruit.

Geschreven gedichten | De eerste passen die je zet zet je vooruit

Vooruit lopen. Zo is ons geleerd. En je hoeft niet de voorste te zijn. Vooruit gaan volstaat in de huidige maatschappij. Maar wie niet vooruit kan dan? Staan zij aan de rand van onze maatschappij. Op het punt te vallen. Een vraag die ik u niet voor niets wil voorleggen. Het heeft alles te maken met problemen willen zien om met oplossingen te kunnen komen.

We willen (als Nederland) doorwerken tot ruim 67 jaar. Dat is afgesproken. Maar dat geeft ook de plicht te zorgen. Te zorgen voor een ieder die even niet vooruit kan. Een ieder die zijn passen moet tellen. Enkele weken, maanden of misschien wel jaren. Dit kan bijvoorbeeld door ziekte komen. Misschien wel door toedoen van hard werken of een bedrijfsongeval. Maar daar ontbreekt het ineens aan elke vorm van staan voor een gezonde maatschappij. Waarin wij voor elkaar zorgen. Voor hen die hard werken. Die elke dag vroeg uit de veren zijn en vaak tot laat in de avond.

De passen tellen, sneller fit

In plaats van voor elkaar zorgen tellen wij de passen. En de eerste passen (zelfs in moeilijke periode), zet je altijd vooruit. En die zelfde passen beoordelen wij. Zo bent u sneller fit voor werk. En als u zorg verwacht, niet doen. Vooruit is vooruit. En dat zien we graag. Met trieste groet, werkend Nederland.

Want stel u de vraag aan uzelf of vooruitgang behaald kan worden. Dat is geheel afhankelijk van het tendens vanwaar deze bekeken mag worden. Spreek gerust een arbeidsdeskundige van het UWV die alledaags werk verricht. Maar zich door wetgeving en afbakening niet meer kan pretenderen als arbeidsdeskundige. Hij die geen invloed heeft op zaken die er toe doen. Omdat hij in een geheel opzicht afhankelijk is van de verzekeringsarts (die verzuimd goed werk te verrichten), waardoor het UWV zelf ziek blijkt.

Samenwerking, ver te zoeken

Ik heb het ten tijde van gesprekken benoemd. Een bakker kan zonder deeg zijn brood niet bakken, zonder het bijvullen van schappen kunnen kassiers niet afrekenen en zonder een objectief oordeel waarbij goed overleg tussen patiënt, behandelaars (specialisten) en de verzekeringsarts kan een arbeidsdeskundige medewerker zijn werk niet doen. Maar bij het UWV wel. Zonder dat de informatie klopt is oordelen mogelijk, kunnen gesprekken doorgaan en is het afronden mogelijk. Niet eens? Maak maar bezwaar! Zonde omdat er al wachttijden zijn. Zonde omdat het te eenvoudig is. Stel je eens voor dat de slager je verteld: morgen ziek? Maak maar bezwaar!

Er is niet voor niets een werkend systeem, maar helaas zonder de juiste mensen en mogelijkheden om een daadwerkelijk houdbaar advies te handhaven. Waarbij zaken als ziekte, wat vinden specialisten en wat kan het uwv ten alle tijden behoren samen te werken.

Als het de UWV verzekeringsarts betreft is het negeren van operatie en revalidatie advies de gewoonste zaak. Want daar word u niet beter van. Wat voelt als met hartproblemen op de gipskamer worden gelegd.

Ook wij zullen ooit hang-ouderen zijn, ja toch?

Geschreven gedichten | Ook wij zullen ooit bang zijn

Net als mijn vader zijn er in Nederland nog honderdduizend hang ouderen. Je kent ze vast ook. Die echte mannen die elkaar de grootste verhalen uit het leven vertellen. Door weer en wind gaan om even hun verhaal te doen en te zijn bij hen met wie ze graag samen zijn. En thuis? Thuis wacht hen een lieve vrouw, die voor misschien wel jouw eigen kinderen een oma is. En ja, de vrouw des huizes is soms blij is dat hun man er even tussenuit knijpt. Lekker op de dam, bij dat bankje of op de hoek van waar jij toevallig woont, staan te ouwehoeren zoals ze dit noemen. Niets mis mee, een beloning van een leven lang hard werken.

Vergelijk ze eens met dat gespuis dat van vroeg in de middag tot laat in de nacht je dochter nafluit, intimideert en zich onveilig laat voelen.

Vergelijk het, merk je dat.

Precies. Het is niet te vergelijken of goed te praten. Dat wij van onze ouderen hun enige uitje afnemen. En het bij jongeren blijven benoemen als baldadigheid en tegen onze burgers blijven zeggen dat ze goed in de gaten worden gehouden. Door wie dan? Tot het moment daar is. Er duiken weer eens filmpjes op in het nieuws. Op sociale media of op websites als powned… Want het tuig van de straat “onze baldadige en normaal lieve jongens” (misschien wel je bloedeigen zoon) hebben met een groep een meisje of jongen stevig verteld wat ze van hem of haar vonden. Logisch, dan had hij maar niet moeten kijken. Stel je voor wat er zou gebeuren als je een van onze hangouderen aankijkt. Dat is pas echt gevaarlijk. Dus laten we die vast verbieden op hun vertrouwde plek te staan… Lieve vrouwen (oma’s) houd uw man thuis. Sluit ramen en deuren en wacht op nader berichtgeving.

Een samenscholingsverbod voor de ouderen! Verderop staan jongeren (een groep). De harde realiteit is dat die jongeren er morgen, overmorgen en daarna ook weer zullen staan. Dezelfde jongeren die zogezegd baldadig zijn en onder goede toezicht staan.

Heeft vechten tegen de eenzaamheid van ouderen nog zin. Hypocriet als we zijn.

Waar blijft het toezicht voor onze ouderen, de zorg en strijd tegen eenzaamheid. Vechten tegen eenzaamheid, eenzame ouderen en een gezonde samenleving. Woorden van dezelfde mensen die het ouderen heeft verboden samen te zijn. Samen te zijn op de plek waar ze zich ook thuis voelen. Elke dag opnieuw, maar niet tot laat in de avond. Want dan zijn die ouderen weer thuis bij hun vrouw. Gezellig met nieuwe verhalen, beleving en energie.

Laten wij als samenleving eens bouwen aan samenhorigheid. Het land van ons (dus ook van onze ouders) en met hen die echt willen.

Vrijheid neemt vreemde vormen aan.