Schrijfwerk uit de categorie "Story tell"

Weg van thuis (deel 3)

Geschreven gedichten | Weg van thuis deel 3

En daar vertrok ze vanuit de parkeergarage van het ziekenhuis. Met een leeg gevoel in de auto. Op weg naar een plek die haar thuis niet was. Ze wilde eigenlijk niet terug. Ze verlangde naar een eigen plek die ze haar thuis mocht noemen. Een plek met een veilig en vertrouwd gevoel. Ze was overal verdrietig over. Maar had weinig keuze.

Ze wist hoe moeilijk het zou zijn. Toch stapte ze uit de auto. Daar stond ze dan, voor de deur van een huis. Na enige tijd besloot ze de sleutels van de deur om te draaien en naar binnen te lopen. In de gang kon ze de telefoon uit de woonkamer goed horen. Hij rinkelde keer op keer. Maar de behoefte om de telefoon op te nemen had ze niet. Ze stond minuten verstijfd van alle emoties in de gang. De gedachten dat ze een rustige plek wilde om te huilen bracht haar in beweging richting de badkamer. Een bad was wel het minste wat ze nu kon gebruiken. En ze sloot de voordeur van de woning en liep zachtjes en aarzelend naar boven.

In de badkamer draaide ze de kraan van het bad al open. In de slaapkamer ging ze schone kleding pakken. Terwijl de telefoon uit de woonkamer goed te horen was. Ze aarzelden niet, pakte de afstandbediening van de radio en deed deze aan. De luide muziek en het ontspannen bad zorgde ervoor dat ze rustig was geworden. Even kon huilen en ontspannen.

Maar wat ze niet hoorde was de voordeur die open ging. De stappen op de vloer en traptreden naar boven. Zou ze veilig zijn zonder de aanwezigheid van haar man?

Ze wilde maar een ding (deel 2)

Geschreven gedichten | ze wilde maar een ding deel 2

Haar voetstappen klonken over de gang. Ze wilde maar een ding. Weg uit de kamer waar haar man lag, weg uit het ziekenhuis. Geen moment van twijfel. Haar hart bonkte hevig in haar keel, de benen waren zwaar en er drong maar weinig tot haar door. Zij die het lot des levens in handen had liep weg. Er kon niets meer gedaan worden. De man die ooit haar liefde kreeg was verloren.

Het was te laat voor hem als het aan haar lag. Ze stond voor de deur. Wist als ze deze deur zou openen het echt voorbij was. De opluchting van vrijheid versus het gewicht van beslissen over leven en dood. Ze was maar een mens. Maar wel een mens met een hart van goud. Ze gaf haar beslissing voor ze de deur achter haar sloot uit handen. Ik kan dit niet verteld ze aan de arts die haar achterna was gespoed. Na die woorden ging de pieper af.

Het laatste wat ik heb gehoord en het laatste dat ik zag. Vanuit verschillende kamers rennen er artsen naar de kamer waar hij lag. Het deed mij niets meer, hij had mij jaren doen uitkijken naar dit moment. Dat was zijn eigen schuld. En ik, ik keek de vrijheid die ik jaren had gemist in de ogen. Ik heb je gemist fluisterde ik aan mijzelf. De deur sloot zich achter mij. Ik kon eindelijk het verleden achter mij laten.

Wetende dat wanneer ze thuis zou komen er herinneringen wachten. Herinneringen van verdriet, de pijn en de eenzaamheid.

Dit was het dan (deel 1)

Geschreven gedichten | Dit was het dan deel 1

Ze was in paniek, haar handen trilde en de ademhaling neigde naar hyperventilatie. Nooit eerder was een moment zo spannend. A big deal noemde zij het zelf. Maar wij dachten er anders over. Dat mochten wij, maar wisten ook hoe moeilijk dit voor haar zou zijn. Beslissen over leven en dood kun je niet alleen, geen enkel mens. En wij stonden er voor haar.

Toch besloot ze niets van ons aan te nemen. Ze wist dat haar man het niet zou willen. Leven met beperkingen, afhankelijkheden en vele ziekenhuisbezoeken. Hij zou het haar een leven lang kwalijk nemen. Thans, dat is wat wij dachten. Hoewel wij nog op haar probeerde in te praten over de beslissing, wilde zij er niet over nadenken. Over de mogelijkheden die artsen hadden benoemd en alle hulp die ze zou krijgen voor de zorg. Maar de boosheid was haar de baas. Ze schreeuwde uit het niets “hij moet gewoon dood”. En huilend zakte ze in elkaar. En even was het stil.

Op dat moment wisten wij dat er meer aan de hand was. We hielpen haar overeind om erover te praten. Veel tijd was er niet. En eindelijk kwam het hoge woord eruit. Zij kon niet beslissen voor hem. De man die haar niet meer zag staan, tegenspraak niet dulde en dat al de jaren hardhandig bestrafde. Teneergeslagen liep ze weg uit de kamer waar hij lag. Waar hij wachte op de beslissing die alleen zij kon nemen.

Dit was het dan. De laatste woorden die ze sprak.