Gedichten

Slechte artiest

Mijn chronische pijn
Is een slechte artiest
Hij zingt uit de maat
Raast en briest

Geen toon is zuiver
En er zit geen ritme in
En in zijn teksten
Heb ik allerminst zin

En net als ik denkt
Het is eindelijk voorbij
Komt er een toegift
Speciaal voor mij

Ach, chronische pijn
Hoe kom je er toch bij
Rot gewoon eens op
Ik heb geen zin in wij

Het duister

Ik weet van het duister Hoe je verlangt naar geluk Simpelweg, wat beter En niet langer stuk

Het leven voelt leeg Je gedachten spreken De hoop vervliegt Je staat op breken

Dichtbij opgeven Gaven woorden mij kracht Ik begon te winnen Onverwacht

Ik zoek naar stilte In mijn verlangen naar rust Omdat ik niet meer kan Ik voel mij uitgeblust

Door de jaren van het leven Ben ik al lang niet meer compleet Het is hoe het soms loopt En dan van binnen aan mij vreet

Mijn hoofd doet pijn Alle woorden vallen Er valt niet te dichten Zonder te verknallen