Gedichten

Sodemieter een eind op

Sodemieter een eind op
Ik doe dit even, kijk mij gaan
Maar achter die grote taal
Zie ik mezelf staan

Klein en zonder woorden
Wonden, krassen en verdriet
Want als ik heel eerlijk ben
Weet ik het even niet

Kan ik het niet alleen
En voel ik mij verslagen
Maar het moeilijkste
Blijft toch om hulp vragen

Dus als ik grof gebekt
Alles weer eens verkloot
Dan voel ik mij verslagen
En allerminst heel groot

Het duister

Ik weet van het duister Hoe je verlangt naar geluk Simpelweg, wat beter En niet langer stuk

Het leven voelt leeg Je gedachten spreken De hoop vervliegt Je staat op breken

Dichtbij opgeven Gaven woorden mij kracht Ik begon te winnen Onverwacht

Ik zoek naar stilte In mijn verlangen naar rust Omdat ik niet meer kan Ik voel mij uitgeblust

Door de jaren van het leven Ben ik al lang niet meer compleet Het is hoe het soms loopt En dan van binnen aan mij vreet

Mijn hoofd doet pijn Alle woorden vallen Er valt niet te dichten Zonder te verknallen