De Troost van Verval: hoe de herfst mijn woorden geeft.
Ik schrijf mezelf door de herfst heen, als een wandelaar die zijn voetstappen toevertrouwt aan het ritselen van bladeren. Het seizoen omarmt mij met allerlei van…
Lees snel verderDe Troost van Verval: hoe de herfst mijn woorden geeft.
Die arme grijze vos
In een klein houten huisje
Aan de rand van het bos
Daar woonde al jaren
Een grijze oude vos
Soms is gewoon samen
Soms is gewoon samen
Alles dat ik eigenlijk wil
Die knuffel en wat woorden
Alleen is maar zo stil
Mijn compleet en ik
Mijn compleet en ik
Zijn nooit meer verbonden
Omdat ik een klein deel
Nog niet heb gevonden
Een mening zaaien
Hoe iedereen een mening zaait
Zonder het met dialoog te besproeien
En dan hun gelijk willen oogsten
Dat maar niet groot kon groeien
Ik vang mijn gedachten
Ik vang mijn gedachten
In woorden en in beeld
En hoop als ik ze schrijf
Het mijn wonden heelt
Ik gun je zoveel moois
Ik gun je zoveel moois
Een leven vol geluk
Het niet langer ziek
En nooit meer stuk
Zoals jij kan lachen
Zoals jij kan lachen
Dwars door jouw leed
Het zeer trotseert
Dat aan je vreet
Jij maakt mij anders
Jij maakt mij anders
Soms een tikkie raar
En dan zeg jij steeds
Ik ben het maar