Gedichten

Tot de tijd

Laten we lopen
Zonder te praten
Tot de tijd
Ons woorden geeft

En elke stap
Een stukje laten gaan
Dat onze woorden
In de weg deed staan

Zodat wat was
De tijd is gegeven
Een plek te krijgen
In ons leven

En tot er woorden zijn
Samen door de tijd
Elkaar laten gaan
Maar nooit meer kwijt

Het duister

Ik weet van het duister Hoe je verlangt naar geluk Simpelweg, wat beter En niet langer stuk

Het leven voelt leeg Je gedachten spreken De hoop vervliegt Je staat op breken

Dichtbij opgeven Gaven woorden mij kracht Ik begon te winnen Onverwacht

Ik zoek naar stilte In mijn verlangen naar rust Omdat ik niet meer kan Ik voel mij uitgeblust

Door de jaren van het leven Ben ik al lang niet meer compleet Het is hoe het soms loopt En dan van binnen aan mij vreet

Mijn hoofd doet pijn Alle woorden vallen Er valt niet te dichten Zonder te verknallen