Berichten met het trefwoord "dood"

Laaiend vuur

Geschreven gedichten | Laaiend vuur

Verwoestende vlammen
ondoorgrondelijke pijn
Laaiend vuur, vlammen
Allesvernietigend
Zo kan het leven zijn
Het doet je beseffen
dat wat je dierbaar is
is geboren uit kwetsbaarheid
voor een Laaiend vuur
vlammen
Deinzend tussen leven
noch de dood

Over leven en dood

Geschreven gedichten | Over leven en dood

Over leven en de dood
valt lang te discussiëren
Toch is er maar een vloot
Een die je niet kan keren

Een vloot die alsmaar gaat
Een die deinst op de baai
Een die echt bestaat
Een die is allerminst saai

Heb jij de vloot gevaren
als een echte kapitein
Dan heb je ervaren
hoe het leven ook kan zijn

Dat wat je overkomt
wat de tocht je breng
Waar je ooit ook stond
Oordeel nooit te streng

Ze wilde maar een ding (deel 2)

Geschreven gedichten | ze wilde maar een ding deel 2

Haar voetstappen klonken over de gang. Ze wilde maar een ding. Weg uit de kamer waar haar man lag, weg uit het ziekenhuis. Geen moment van twijfel. Haar hart bonkte hevig in haar keel, de benen waren zwaar en er drong maar weinig tot haar door. Zij die het lot des levens in handen had liep weg. Er kon niets meer gedaan worden. De man die ooit haar liefde kreeg was verloren.

Het was te laat voor hem als het aan haar lag. Ze stond voor de deur. Wist als ze deze deur zou openen het echt voorbij was. De opluchting van vrijheid versus het gewicht van beslissen over leven en dood. Ze was maar een mens. Maar wel een mens met een hart van goud. Ze gaf haar beslissing voor ze de deur achter haar sloot uit handen. Ik kan dit niet verteld ze aan de arts die haar achterna was gespoed. Na die woorden ging de pieper af.

Het laatste wat ik heb gehoord en het laatste dat ik zag. Vanuit verschillende kamers rennen er artsen naar de kamer waar hij lag. Het deed mij niets meer, hij had mij jaren doen uitkijken naar dit moment. Dat was zijn eigen schuld. En ik, ik keek de vrijheid die ik jaren had gemist in de ogen. Ik heb je gemist fluisterde ik aan mijzelf. De deur sloot zich achter mij. Ik kon eindelijk het verleden achter mij laten.

Wetende dat wanneer ze thuis zou komen er herinneringen wachten. Herinneringen van verdriet, de pijn en de eenzaamheid.

Dit was het dan (deel 1)

Geschreven gedichten | Dit was het dan deel 1

Ze was in paniek, haar handen trilde en de ademhaling neigde naar hyperventilatie. Nooit eerder was een moment zo spannend. A big deal noemde zij het zelf. Maar wij dachten er anders over. Dat mochten wij, maar wisten ook hoe moeilijk dit voor haar zou zijn. Beslissen over leven en dood kun je niet alleen, geen enkel mens. En wij stonden er voor haar.

Toch besloot ze niets van ons aan te nemen. Ze wist dat haar man het niet zou willen. Leven met beperkingen, afhankelijkheden en vele ziekenhuisbezoeken. Hij zou het haar een leven lang kwalijk nemen. Thans, dat is wat wij dachten. Hoewel wij nog op haar probeerde in te praten over de beslissing, wilde zij er niet over nadenken. Over de mogelijkheden die artsen hadden benoemd en alle hulp die ze zou krijgen voor de zorg. Maar de boosheid was haar de baas. Ze schreeuwde uit het niets “hij moet gewoon dood”. En huilend zakte ze in elkaar. En even was het stil.

Op dat moment wisten wij dat er meer aan de hand was. We hielpen haar overeind om erover te praten. Veel tijd was er niet. En eindelijk kwam het hoge woord eruit. Zij kon niet beslissen voor hem. De man die haar niet meer zag staan, tegenspraak niet dulde en dat al de jaren hardhandig bestrafde. Teneergeslagen liep ze weg uit de kamer waar hij lag. Waar hij wachte op de beslissing die alleen zij kon nemen.

Dit was het dan. De laatste woorden die ze sprak.

Als engelen bestonden

Geschreven gedichten | Als engelen bestonden

Als engelen bestonden
Had ik er een op mijn schouder
Keek ik de dood 
Zonder vrees, genadeloos in de ogen
Als engelen bestonden
Vroeg ik je nog eens te zien
Keek ik de dood
Voor even in de ogen
Als engelen bestonden
Antwoorde ik vanuit mij hart
Waande ik mij dood 
Voor even, jou zien in het hiernamaals 
Mijn engel, was je er maar
Was je maar even hier
Was je maar… 
Engel