Berichten met het trefwoord "vrouw"

Zonder convictie

Geschreven gedichten | Zonder convictie

Een luisterend oor
zonder oordeel
noch antwoorden
Noem haar moeder
Zij die sterk is
een pracht mens
Van wie je houden mag
Lachen mag
Bij wie je veilig ben
En huilen kan
De vrouw
zonder
convictie

Onvoorwaardelijk houden van

Geschreven gedichten | Onvoorwaardelijk houden van

Mijn moeder,
een prachtige vrouw
ik kijk naar haar
Ik vertel elke keer
dat ik ontzettend veel
van haar hou
Houden van,
elke dag een beetje meer
Houden van
dat nooit stoppen zal
Onvoorwaardelijk
tot morgen
niet meer bestaat

Ook wij zullen ooit hang-ouderen zijn, ja toch?

Geschreven gedichten | Ook wij zullen ooit bang zijn

Net als mijn vader zijn er in Nederland nog honderdduizend hang ouderen. Je kent ze vast ook. Die echte mannen die elkaar de grootste verhalen uit het leven vertellen. Door weer en wind gaan om even hun verhaal te doen en te zijn bij hen met wie ze graag samen zijn. En thuis? Thuis wacht hen een lieve vrouw, die voor misschien wel jouw eigen kinderen een oma is. En ja, de vrouw des huizes is soms blij is dat hun man er even tussenuit knijpt. Lekker op de dam, bij dat bankje of op de hoek van waar jij toevallig woont, staan te ouwehoeren zoals ze dit noemen. Niets mis mee, een beloning van een leven lang hard werken.

Vergelijk ze eens met dat gespuis dat van vroeg in de middag tot laat in de nacht je dochter nafluit, intimideert en zich onveilig laat voelen.

Vergelijk het, merk je dat.

Precies. Het is niet te vergelijken of goed te praten. Dat wij van onze ouderen hun enige uitje afnemen. En het bij jongeren blijven benoemen als baldadigheid en tegen onze burgers blijven zeggen dat ze goed in de gaten worden gehouden. Door wie dan? Tot het moment daar is. Er duiken weer eens filmpjes op in het nieuws. Op sociale media of op websites als powned… Want het tuig van de straat “onze baldadige en normaal lieve jongens” (misschien wel je bloedeigen zoon) hebben met een groep een meisje of jongen stevig verteld wat ze van hem of haar vonden. Logisch, dan had hij maar niet moeten kijken. Stel je voor wat er zou gebeuren als je een van onze hangouderen aankijkt. Dat is pas echt gevaarlijk. Dus laten we die vast verbieden op hun vertrouwde plek te staan… Lieve vrouwen (oma’s) houd uw man thuis. Sluit ramen en deuren en wacht op nader berichtgeving.

Een samenscholingsverbod voor de ouderen! Verderop staan jongeren (een groep). De harde realiteit is dat die jongeren er morgen, overmorgen en daarna ook weer zullen staan. Dezelfde jongeren die zogezegd baldadig zijn en onder goede toezicht staan.

Heeft vechten tegen de eenzaamheid van ouderen nog zin. Hypocriet als we zijn.

Waar blijft het toezicht voor onze ouderen, de zorg en strijd tegen eenzaamheid. Vechten tegen eenzaamheid, eenzame ouderen en een gezonde samenleving. Woorden van dezelfde mensen die het ouderen heeft verboden samen te zijn. Samen te zijn op de plek waar ze zich ook thuis voelen. Elke dag opnieuw, maar niet tot laat in de avond. Want dan zijn die ouderen weer thuis bij hun vrouw. Gezellig met nieuwe verhalen, beleving en energie.

Laten wij als samenleving eens bouwen aan samenhorigheid. Het land van ons (dus ook van onze ouders) en met hen die echt willen.

Vrijheid neemt vreemde vormen aan.

Dit was het dan (deel 1)

Geschreven gedichten | Dit was het dan deel 1

Ze was in paniek, haar handen trilde en de ademhaling neigde naar hyperventilatie. Nooit eerder was een moment zo spannend. A big deal noemde zij het zelf. Maar wij dachten er anders over. Dat mochten wij, maar wisten ook hoe moeilijk dit voor haar zou zijn. Beslissen over leven en dood kun je niet alleen, geen enkel mens. En wij stonden er voor haar.

Toch besloot ze niets van ons aan te nemen. Ze wist dat haar man het niet zou willen. Leven met beperkingen, afhankelijkheden en vele ziekenhuisbezoeken. Hij zou het haar een leven lang kwalijk nemen. Thans, dat is wat wij dachten. Hoewel wij nog op haar probeerde in te praten over de beslissing, wilde zij er niet over nadenken. Over de mogelijkheden die artsen hadden benoemd en alle hulp die ze zou krijgen voor de zorg. Maar de boosheid was haar de baas. Ze schreeuwde uit het niets “hij moet gewoon dood”. En huilend zakte ze in elkaar. En even was het stil.

Op dat moment wisten wij dat er meer aan de hand was. We hielpen haar overeind om erover te praten. Veel tijd was er niet. En eindelijk kwam het hoge woord eruit. Zij kon niet beslissen voor hem. De man die haar niet meer zag staan, tegenspraak niet dulde en dat al de jaren hardhandig bestrafde. Teneergeslagen liep ze weg uit de kamer waar hij lag. Waar hij wachte op de beslissing die alleen zij kon nemen.

Dit was het dan. De laatste woorden die ze sprak.