Gedichten

Uitgeblust

Ik zoek naar stilte
In mijn verlangen naar rust
Omdat ik niet meer kan
Ik voel mij uitgeblust

Het leven greep mij
Vroeg veel en ik gaf toe
Het zoog al mijn energie
God wat ben ik moe

Maar ik moest door
Het was nog niet te laat
Maar kijk mij nu
En hoe het gaat

Het gaat steeds wat beter
Heel soms win ik een strijd
En mijn uitgeblust en moe
Die raak ik vast ook kwijt

Het duister

Ik weet van het duister Hoe je verlangt naar geluk Simpelweg, wat beter En niet langer stuk

Het leven voelt leeg Je gedachten spreken De hoop vervliegt Je staat op breken

Dichtbij opgeven Gaven woorden mij kracht Ik begon te winnen Onverwacht

Ik zoek naar stilte In mijn verlangen naar rust Omdat ik niet meer kan Ik voel mij uitgeblust

Door de jaren van het leven Ben ik al lang niet meer compleet Het is hoe het soms loopt En dan van binnen aan mij vreet

Mijn hoofd doet pijn Alle woorden vallen Er valt niet te dichten Zonder te verknallen