Toen ik vertrok, hield iemand voor mij de deur open
Geen raad, geen vraag alleen ruimte om te gaan
Die stilte droeg ik mee langs onbekende wegen
Als een open hand die zei: je kunt verdergaan
Nu houd ik deuren open voor wie nog aarzelt
Ik wacht tot mijn eigen voeten verdergaan
Pas later zag ik wat dat gebaar me meegaf
Verbonden blijf je, ook als je zelf kunt gaan
Praat mee over dit gedicht